DÜŞENİN DOSTU OLMAZ!
Bazen sorular vardır…
Cevaplardan utanır.
Bugün Hatayspor için sorulması gereken her soru, işte o utancın gölgesinde havada asılı kalıyor.
Ne cevap var, ne de o cevabı verecek cesaret…
Göz göre göre bir çöküş yaşandı.
Ve ne acıdır ki bu çöküş sadece izlendi.
Hatta yer yer alkışlandı.
İki yıl…
Sadece iki yıl içinde bir takım, iki lig birden düştü.
Ve bu düşüş, bazıları için adeta bir “yükten kurtulma” rahatlığıyla karşılandı.
Bir şehrin en önemli değerlerinden biri, sessizce gözden çıkarıldı.
Oysa bu hikâyede emek vardı.
Alın teri vardı.
Yılların biriktirdiği mücadele vardı.
Şimdi dönüp baktığımızda…
Kaybedilen sadece maçlar değil.
Kaybedilen bir ruh, bir aidiyet, bir inançtır.
Ve evet…
Bu noktada kimse masum değil.
En tepeden en aşağıya…
Yöneticisinden taraftarına, kalem tutanından tribünde bağırana kadar herkesin bu çöküşte payı var.
Çünkü susmak da bir tercihtir.
Ve bazen en ağır hatadır.
Bugün çıkıp “Ben demiştim” diyenler olacak.
Olmasın.
Çünkü bu saatten sonra kehanetin hiçbir değeri yok.
Bu saatten sonra tek bir gerçek var:
İcraat.
Ama ne yazık ki o irade de ortada yok.
Koskoca bir şehir…
Süper Lig görmüş bir takım…
Şimdi 2. Lig’e düşmüş durumda.
Ve daha acısı…
Bu borç yükü, bu yönetim anlayışı ve bu dağınıklıkla, yarın 3. Lig kapıda bekliyor.
Onun da ötesi…
Amatör Kümeye uzanan karanlık bir yol.
Hatayspor’u yaşatamadık.
Ayakta tutamadık.
Ve belki de en acısı…
Düşene el uzatmak yerine, biz de bir tekme vurduk.
Çünkü bazen en acı gerçek şudur:
Düşenin dostu olmaz.
