ANADOLU KONUŞSUN... ATATÜRK İÇİN KONUŞSUN...

O saat çalacak yine: dokuz sıfır beş...

Nehirlerim bir an akmayı unutacak,

mavi gökyüzüm susacak,

dağlarım eğilecek!

Yok, unutmadık.

Saat, dokuz sıfır beş...

Düşman işgalinden kurtardığın ben, susacağım o an, gözlerimi kapatıp susacağım. Senin için ayağa kalkan bu ülkenin milyonlarıyla beraber susacağım, sadece seni dinleyeceğim.

Hiç unutmadım ki seni, unutamam ki!

Nasıl unuturum!?

Benim bağrımda savaştın, benim dağlarımda yoruldun, benim ovalarımda umut yeşerttin. Samsun’dan Amasya’ya, Erzurum’dan Sivas’a, oradan Ankara’ya, her adımında seninle olan milyonlara bir kere bile olsun sırtını dönmedin.

Senin o yorgun omuzlarında taşıdığın yükün umuda dönüştüğü bugün, topraklarımın her köşesinden kalkıp Ankara'daki kabrine gelen yüzbinler, gelemeyen on milyonlar omuzluyor mirasını.

Nasıl unuturum!?

Kurtuluş’u başlatan savaşında şehit olanlardan toprağıma düşen her bir damla kan, bende emanet artık.

Acının, sefaletin, çaresizliğin ve parçalanmışlığın içinde doğurdum ben o Cumhuriyet'i. Laikliği, eşitliği, bilimi, kadının omuzlarına kadar yükselttiğin o ışığı seninle birlikte içime çektim. Anlatamam ki! Minnetim o kadar büyük ki! Kelimelerle ölçülemez ki!

Bugün hala tek parça halinde birlikteysek, bu senin liderliğinden. Borçluyum sana, çok borçluyum. Bu toprakların her bir karışı, her bir nehri, her bir dağ silsilesi sana çok borçlu. “Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır” demiştin ya, o sözü her karış toprağıma kazıdım ben.

Umut bıraktın bize ama,

...yorgunum, hem de çok yorgunum.

O yorgunluk, senin yokluğundan. Kurduğun Cumhuriyet’in değerlerini, laikliği, bilimi, aklı, demokrasiyi, hukuku, adaleti, eşitliği korumak, sensiz çok zor. Seni sevmeyenlerin, sana olan sevgisizliklerini özgürce dile getirebildiği bir ülkede, topraklarımın yorgun savaşında kazanılan zaferlerin küçümsendiği bir zamanda hele ki!

Bize emanet aydınlığının yerini, bazen derin gölgeler kaplıyor. Kapladıkça da, toprağımda yetişen çocuklar, yarınlarını değil, artık bugünlerinin umutsuzluğunda korkuyor!

Öyle bir özlem ki benim ki; nehirlerim akarken, senin sesini arıyor. Rüzgarım estikçe, senin sözlerini taşıyor, ama yetmiyor. O mavi mavi bakan gözlerini, kararlı yürüyüşünü, “Yurtta sulh, cihanda sulh” diyen dinginliğini arıyorum.

Eksiğiz!

Senin gibi birleştiren, aydınlatan, yormayan bir ses eksik...

Toprağımın altında yatan şehitlerim de seninle birlikte uyuyor. Sen de onlar da bana emanetsiniz ama... Onlar da yorgun. Onlar da “ne oldu?” diye soruyor bazen. Yorgunluğumu sorguluyor. Cevap veremiyorum. Sen olsaydın keşke, cevap olsaydın!

Yok, vazgeçmedim, vazgeçmiyorum!

Susmadım, ki kim susturabilir ki beni!

Senin izlerin, bugün hala üzerimde. Topraklarım, attığın adımların izleriyle dolu. Savaştan savaşa koşarken, kazandığın zaferlerin naralarıyla dolu. O zaferleri omuzlayan Anadolu çocuklarının zafer şarkılarıyla dolu. Öyle ki, her 10 Kasım’da, her Anıtkabir ziyaretinde, her “Atatürk” diye yükselen seste ben de uyanıyorum. "Vazgeçmedim, vazgeçmiyorum" diyenlerle uyanıyorum. Yorgunluğum geçmiyor belki ama, onlar var oldukça, ben de direniyorum, vazgeçmiyorum. Çünkü sen, bana direnmeyi öğrettin. “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur” demiştin. O kan hala akıyor. Benim toprağımda, benim insanlarımda...

Bugün, Laik Cumhuriyet’in değerlerini savunan her yürekte sen varsın. Yaşadıkları tüm yorgunluğa rağmen ayakta kalan her fikirde sen varsın. Ben de buradayım, her karış toprağımla buradayım. Senin için konuşmaya, bir arada kalmaya, direnmeye devam edeceğim.

Ben, Anadolu...

Seni özlüyorum, Atam.

Bu ülkenin Cumhuriyet aşığı milyonlarıyla beraber, Anadolu’nun her karış toprağından selam olsun sana, 10 Kasım 2026'ya.

Hepinizi çok seviyorum!

Ben, Anadolu...